Sztuka bez Ram

Kiedy myślimy o sztuce nowoczesnej, o sztuce dzisiejszej – odczuwamy pewien niepokój. Wynika on głównie z tego, że trudno zdefiniować, ocenić czy ująć w ramy sztukę obecną, aktualną, która właśnie się dzieje, szczególnie, że dzisiejsza, nowa sztuka, identyfikowana z postmodernizmem precyzyjnej definicji programowo się uchyla.
Ale przecież młodzi ludzie – uczniowie liceów plastycznych – to oni tworzyć będą jej ciąg dalszy.
Jedną z prekursorek nowoczesnego myślenia o sztuce była patronka naszej szkoły – Katarzyna Kobro. Jej sztuka i poglądy artystyczne wydają się być niezbędnym elementarzem dla młodych adeptów sztuki.
Konkurs „Sztuka bez Ram” ma na celu przybliżenie sylwetki Katarzyny Kobro. Chcemy, aby jej twórczość i teoria sztuki inspirowały do nowych poszukiwań, odkryć, rozwiązań formalnych, aby pozwoliła młodym umysłom wyjść poza ramy standardowego myślenia o dziele sztuki, wejść w polemikę ze stereotypami.
Niniejszym zapraszamy Młodzież do uruchomienia kreatywności, wrażliwości, wszelkich pokładów własnych możliwości i wzięcia udziału w konkursie ”Sztuka bez Ram”.

Joanna Trzcińska

 

 

Katarzyna Kobro

O jej pracach mówiono, że są „zjawiskiem o znaczeniu europejskim (…) prawdziwym krokiem naprzód, zdobywaniem wartości niezdobytych”. Mowa jest o jednej z najważniejszych postać awangardowej rzeźby XX w. Katarzynie Kobro.

Urodzona w 1898 r. w Moskwie artystka rozwijała swoje zainteresowania sztuką w kręgach rosyjskiej awangardy, do której wówczas należeli Kazimierz Malewicz i Wassily Kandinsky.
W swoim życiu artystycznym i rodzinnym związała się z równie istotnym dla współczesnego malarstwa twórca unizmu – Władysławem Strzemińskim.

Katarzyna Kobro należała do grup: Artystów Awangardowych „Blok”, „Praesens”, „Abstaction Creation”. W 1929 r. m.in. K. Kobro, W. Strzemiński i H. Starzewski założyli nowe ugrupowanie „a.r” (awangarda rzeczywista), które gromadziło dzieła dla powstającej z ich inicjatywy Kolekcji Sztuki Nowoczesnej w Łodzi.

Kobro była wizjonerką, kobietą-artystką. Pozostały po niej dorobek został mocno nadszarpnięty przez wydarzenia wojenne. Dzięki pismom teoretycznym tworzonym wraz z mężem Strzemińskim jesteśmy w stanie lepiej zrozumieć jej myśl twórczą.

Co powoduje, że twórczość Kobro może stanowić punkt wyjścia do rozważań nad współczesnym podejściem do kreowania rzeźby, przestrzeni, sztuki jako takiej? Kobro przestała traktować rzeźbę jako zamkniętą bryłę i otworzyła ją na przestrzeń. W celu dodatkowego rozbicia bryły pokrywa płaszczyzny rzeźb kolorami takimi jak: czerwień, żółć, błękit, czerń i biel, a więc barwami używanymi w neoplastycyzmie Pieta Mondriana.

Kobro tak pisała w 1929 r. o nowym podejściu do rozumienia rzeźby: „[…] należy stanowczo i bezpowrotnie raz na zawsze uświadomić sobie, że rzeźba nie jest ani literaturą, ani symboliką, ani indywidualną psychologiczną emocją. Rzeźba jest wyłącznie kształtowaniem formy w przestrzeni. […] Jej mową jest forma i przestrzeń.
[…] Rzeźba stanowi część przestrzeni, w jakiej się znajduje.
[…] Rzeźba wchodzi w przestrzeń, a przestrzeń w nią. Przestrzenność budowy, łączność rzeźby z przestrzenią, wydobywa z rzeźby szczerą prawdę jej istnienia. Dlatego w rzeźbie nie powinny być kształty przypadkowe. Powinny być tylko te kształty, które ustosunkowują ją do przestrzeni, wiążąc się z nią”.

Daria Rutkowska

 

→ Karta uczestnictwa w konkursie “Sztuka bez Ram”
→ Formularz zgłoszeniowy do konkursu “Sztuka bez Ram”
→ Regulamin konkursu “Sztuka bez Ram”

→ Protokół z posiedzenia jury Ogólnopolskiego Konkursu Plastycznego “Sztuka bez Ram”
→ Rozdanie nagród i wernisaż